سبک زندگی

به نام الله

بکار بردن کلمه همه یکجور توجیه و شاید گول زدن خودمان است. همه مثل هم هستند، همه بچه ها اینجورین، همه مردها اینطور رفتار می کنن، همه معلما ....

در واقع با بکار بردن این کلمه" سم" خودمان را از واقعیت ها دور می کنیم و به همین دلیل به فکر حل مسئله و رفع مشکل پیش نمی رویم.

همه این ها را گفتم تا به اینجا برسم من اصلا از خودم راضی نیستم در تربیت فرزند، در خانه داری، در مدیریت زندگی

در هیچکدام آنطور که انتظارش را داشتم، موفق نبودم.

مواقعی پیش آمده که وقتی به مشکلی در هر کدام از این موارد برخورد می کردم، به خودم می گفتم همه ... اینطورین، خوب میشه،

اما نشد که نشد.

ریشه تمام مشکلات خودم ، رفتار خودم و اعمال خودم است. انگار زندگی من (همسر و بچه هام) آینه من هستند و این خیلی برام جالب نیست یعنی برآیند ای که تا الان گرفتم برام جالب نیست. به همین دلیل عصبانی می شوم، داد می زنم و نهایتا حل نمیشه بلکه بدتر هم میشه

نیاز به تفکر و تمرکز دارم ، نیاز دارم به خودم فرصت بدهم.

از آنجایی که سرکار می رفتم ، همیشه فکر میکردم برای خانه، زندگی و بچه هام وقت کافی نمی گذارم، به همین دلیل احساس گناه می کردم، همین احساس من به آنها هم منتقل می شد و باعث می شد از من طلبکار باشند الان به این برآیند رسیدم که احساسم اشتباه بوده، سبک زندگی ما (شاغل بودن من) یک نوع سبک زندگی است که همه اعضا باید قبول کنند و هیچکس قصور نمی کنه.

باید همت کنم و یک تغییری در خودم و بچه ها بدهم. می دانم آسان نیست اما زمان می خواهد فرصت می خواهد و شدنی خواهد بود.